این شعر از کیست؟

 راستی  اگر امکان دارد بیت آخر را هم کامل کنید متشکرم.

سر خوش  ز سبوی غم پنهانی خویشم           چون  زلف  تو  سرگرم  پریشانی خویشم

در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش                    چون  آینه  خو   کرده  به  حیرانی  خویشم

لب باز نکردم به خروشی  و فقانی                    من    محرم    راز   دل   طوفانی   خویشم

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی          عمری  است  پشیمان  ز  پشیمانی خویشم

از شوق شکر خنده لبش جان نسپردم            شرمنده    جانان    ز    گرانجانی    خویشم

بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر        افسرده دل از خویشم و زندگانی خویشم

هر چند امین بسته دنیا نیم                              اما  دلبسته  یاران  . . . .